Angelus Novus, Paul Klee, 1879,1940

فرشته قصد فرار از چیزی را دارد که قویاً در حال تفکر و تعمق در آن است. چشمان وی به نقطه ای خیره شده اند، دهانش باز و بال هایش گشوده اند. این تابلو در واقع تصویری از فرشته تاریخ است. سیمای وی رو به سوی گذشته دارد. آنجا که ما زنجیرۀ به هم پیوسته ای از حوادث و وقایع را مشاهده می کنیم، او مصیبت و فاجعۀ منفردی را می بیند که پشت سر هم خرابی و ویرانی به بار می آورد، و آن ها را به پایین و به سمت پاهایش می راند. در حالی که فرشته می خواهد بماند و مردگان را از خواب گران تاریخ بیدار کند و تمام آنچه را در طول تاریخ خرد و در هم شکسته بازسازی و کامل کند. لیکن طوفانی از جانب بهشت در حال وزیدن است؛ طوفان با چنان شدت و خشونتی در میان بال های فرشته پیچیده است که قادر نیست آنها را جمع کند. این طوفان با تمام قدرت این فرشته را که پشت به آینده دارد، به سوی آن می راند، بدون آنکه کمترین مقاومتی از جانب فرشته صورت بگیرد؛ در حالی که انبوه عظیم آثار و بقایای مخروبه ها و ویرانه هایی که در برابر او قرار دارند، رو به جانب آسمان دارند. این طوفان همان چیزی است که آن را پیشرفت می خوانیم. ... دلیل اینکه فاشیسم چرا شانس یا مجال عرضه اندام پیدا می کند این است که مخالفان آن تحت نام پیشرفت با آن به مثابۀ یک هنجار تاریخی برخورد می کنند( هجده تز در فلسفه تاریخ، بنیامین، تزهای هفتم و هشتم، ترجمه نوذری). ت